Rozdział 5 "We śnie"

Rozdział 5

 Każdy sen, ten czarowny i piękny, zbyt długo śniony zamienia się w koszmar. A z takiego budzimy się z krzykiem. 

- Andrzej Sapkowski

Łódź odpłynęła i już dawno znikła za horyzontem. Nikt jednak nie zwrócił na to uwagi. Również dwoje elfów klęczących nieopodal pomostu pozostało niezauważonych. Ich sylwetki oświeciły złote promienie wschodzącego słońca. Niedaleko przysiadł na gałęzi biały ptak, by po chwili wzbić się znów w powietrze i dać się ponieść sile wiatru.

- Narzeczoną? – Spytała cicho Laumen, niewierząca w to co usłyszała. – Jak to się stało? Kiedy? – Wypytywała starając się pojąć sytuację.

- Gilith... – szepnął król i skrył twarz w dłoniach. – Nie mogła mi tego zrobić. Nie wierzę w to. To na pewno nie jej wina...

- Królu, co się wydarzyło? – Próbowała skupić jego uwagę.

Thranduil kręcił jedynie głową. Co chwilę mamrocząc pod nosem. Laumen, choć targana emocjami nie mogła pozwolić, by król pogrążył się w smutku. Martwiła się o jego zdrowie. Chwilowo odrzuciła chęć poznania prawdy i postanowiła nie wypytywać. Pozostawi ten temat na później. Teraz ważniejszy jest król.

Chwyciła lekko jego dłonie.

- Thranduilu, chodźmy do pałacu. Nie możemy pozwolić, by ktoś dostrzegł króla w tym stanie. – Wiedziała, iż nie powinna się zwracać do niego imieniem, jednak tylko na to reagował.

Podniósł się powoli i, nieznacznie opierając się na Laumen, udał się do swych pokoi. Dyskretnie przemierzyli korytarze i mijali warty. Kryli się w cieniu, jednak również nie robili tego specjalnie. Po prostu zmierzali ku swemu celowi a mrok zdawał się ich kryć. Gdy tylko drzwi sypialni zamknęły się za nimi król się zachwiał. Laumen chwyciła go nim upadł, jednak zaniepokojona pomogła królowi się położyć.

- Jak się król czuje? – Spytała czując poczucie winy. – Może wezwę uzdrowicielkę?

- Nie trzeba. Odpoczynek powinien wystarczyć. Dziękuję za pomoc.

Laumen uśmiechnęła się ciepło jednak jej serce zmroził lód. Oczy króla były puste, bez choćby jednej iskierki podejrzliwości, zachwytu, dobroci i radości.

- W takim razie życzę miłych snów.

Kiedy król pogrążył się w śnie Laumen opuściła sypialnie. Tłumione emocje uderzyły w nią ze zdwojoną siłą. Szła przed siebie szukając nie wiadomo czego. Błądziła bez celu, aż natrafiła na wartę.

- Panna Laumen z Lorien, czyż nie? – Spytał jeden z wartowników.

- Zgadza się. Poszukuje księcia Legolasa. Wiecie może gdzie go znajdę? – Wymyśliła na poczekaniu. – Król Thranduil prosił bym coś księciu przekazała.

- Przykro mi, ale książę odpoczywa... – Powiedział prędko jeden z nich.

- Proszono nas by mu nie przeszkadzać – dodał drugi rzucając ukradkowe spojrzenie na towarzysza.

Laumen wyczuła kłamstwo. Strażnicy, choć zdawali się wyglądać normalnie, nerwowo ściskali mocniej broń, jakby się bali ataku elfki. Domyśliła się, iż stoi za tym rozkaz króla, który wciąż nie mógł do końca jej zaufać. Ukłoniła się więc wartownikom i odeszła kontynuując poszukiwania. Wiedziała tylko tyle; Legolas jest albo w swojej sypialni, albo też nie, co utrudniłoby poszukiwania.

*    *    *

Wraz z nastaniem świtu uczta dobiegła końca. Co prawda skończyła się już wcześniej lecz wraz z tradycją jego ludu kończą świętować z odejściem Najkrótszej Nocy. Najwytrwalsi dopijali resztki wina i kończyli ostatnie tańce. Promienie oświetlały polanę ujawniając wszystko to co skrył mrok. Kwiaty w girlandach i ozdobach zwiędły nie mając dostępu do wody, trawa oklapła od tańca a gdzieniegdzie leżały osuszone butelki. Kilku elfów przysnęło u końca stołu.[1] Strażnicy niedługo przyjdą, odprowadzą tych, którzy mieli słabsze głowy. Pojawią się elfki i sprzątną dekoracje i zastawy, stoły zostaną wyniesione. Około południa dzieci znów zaczną śpiewać, niektórzy dołączą. Trawa znów będzie taka jak dawniej a po ich święcie pozostaną jedynie wspomnienia. Będzie tak, jakby nigdy ich tam nie było.

Legolas siedział pod drzewem, u brzegu polany. Nie był jednak sam. O jego bok opierał się młody łoś. Spał wtulony w księcia. Ten gładził białą sierść rozmyślając. Nikt nie odważył się im przeszkodzić i obydwaj byli z tego powodu zadowoleni.

- Przepraszam – zwrócił się do elfki idącej nieopodal. – Czy mógłbym prosić o odrobinę wody? – Jego głos był lekko zachrypnięty, zapewne przez gorzkie wino, którym próbował złagodzić emocje. – Dziękuję. – Dodał, gdy otrzymał kieliszek.

Młoda elfka ukłoniła mu się i odeszła znów zabierając się za sprzątanie. Upił łyk chłodnej wody i otrzeźwiło to jego umysł. Westchnął i przetarł oczy. Po chwili przyłożył dłoń do czoła. Wciąż czuł pożegnalny pocałunek Laumen.

- Witaj mały – szepnął do ucha łosia, gdy ten w końcu otwarł oczy. – Chyba to już koniec drzemki.

Poklepał kark białego zwierzęcia. Powoli wstał i odczekał chwilę aż łoś się rozbudzi. Ten ziewnął przeciągle i posłusznie stanął u boku elfa.

Legolas wylał odrobinę wody na dłoń i napoił swojego towarzysza. Ciepły język łaskotał jego rękę. Uśmiechnął się lekko. Przeszli rzekę i zagajniki. Minęli wystające skały. W końcu stanęli u wrót pałacu. Łoś powędrował wzdłuż zbocza i zszedł do sadzawki. Woda obmyła jego sylwetkę. Zabrał się za konsumpcję wodnych roślin.

- Książę – zawołał strażnik. – Panna Laumen poszukiwała ciebie. Odesłaliśmy ją. – Otworzyli wrota. – Proszę odpocząć.

- Dziękuję, ale czuję się dobrze. – Obdarzył wartownika uśmiechem. – Odwiedzę ojca. Znajdę go u siebie? – Spytał i uzyskał odpowiedź twierdzącą. – Dobrego dnia Hithirze[2].

Znikł w korytarzach nim usłyszał odpowiedź. Zmierzał ku pokojom króla, lecz tak naprawdę po głowie chodziła mu jednam myśl:

Skoro go szukała, to znaczy, że nieodpłynięcia. Została chodziarz twierdziła coś innego. Oszukała go lub coś się wydarzyło. Coś złego. Pragnął wiedzieć co i czy tym razem nie odejdzie tak niespodziewanie.

Wśród cieni konarów Drzewa dostrzegł błysk.

- Laumen – szepnął cicho, gdy dostrzegł jej czarne włosy

Zeskoczył i znalazł się w grocie. Metrowa półka skalna odgradzała ją od przepaści. W  jej głębi płynęła spokojnie rzeka od czasu do czasu naznaczona kamieniami, które przecinały ją niczym kolce. Grota ciągnęła się na kilkanaście metrów, a kraniec niknął w mroku.

Laumen siedziała tuż przy krawędzi. W dłoniach ściskała sztylet, to on odbijał nikłe płomienie pochodni. Włosy miała w nieładzie, a płaszcz zwisał jej z ramion. Jej radosna aura znikła. Musiało się coś wydarzyć, coś co sprawiło, iż stała się mroczna, zaniepokojona oraz smutna.

Usiadł obok niej i nawet nie myśląc za wiele objął ją. Drgnęła, lecz po chwili oparła głowę na jego ramieniu. Czerpała siłę z jego bliskości.

- Co się stało, Laumen? Miałaś odpłynąć – rzekł cicho i spokojnie, tak jakby przemawiał do płochliwego zwierzęcia. – Proszę, powiedz mi.

- Nim nastał świt przyszedł do mnie twój ojciec. – Wyswobodziła się z jego uścisku i kontynuowała – Chciał mnie pożegnać i życzyć powodzenia. Dał mi nawet ten sztylet. – Pokazała go Legolasowi a ten zamarł z niedowierzania.

- Ojciec nigdy go nikomu nie pokazywał. Zawsze go miał przy sobie, jak pamiątkę. Czemu ci go dał? – Legolasem zaczęła rządzić trwoga. Poczuł się tak, jakby dla ojca był mniej ważny niż ledwie poznana elfka. Pierw Jeziorko teraz to. Poświęcaj jej więcej uwagi niż własnemu synowi.

- Król powiedział, iż przypominam mu kogoś kogo dawno znał. Teraz już wiem. Znałam ten sztylet. Jest taki jak mój miecz. – Ułożyła między nimi obie bronie, tak by można było się im dobrze przyjrzeć. – On również należał do Króla. Przekazał go Celebornowi. Później dostałam go ja. Mieliśmy chronić grobu mojej mamy. My wszyscy, ponieważ każdy z nas był dla niej ważny. Dla mnie była matką, dla Celeborna przybraną córką, natomiast Thranduila – utraconą miłością. – Ton Laumen był bezbarwny, również taka była jej twarz i aura. Stała się obojętna. W przeciwieństwie do Legolasa, którego ogarnął szok. Nim zdążył jednak cokolwiek powiedzieć elfka się otrząsnęła. – Twój ojciec... Legolasie, musimy iść do niego.

- Ale, jak...?

- Nie czas teraz na to. Ja sama nie wiem jeszcze jak. – Podniosła miecz i sztylet i schowała je. Poprawiła pelerynę. – Z królem nie jest najlepiej, Legolasie. Przezywa to ciężej niż powinien. Nie wiem co się stało dwa tysiące lat temu ale martwię się.

- Gdzie teraz jest? – Podniósł się szybko, z niepokojem.

- W swojej sypialni. Nad rzeką król niemal zasłabł więc zaprowadziłam go tam. Obawiam się, iż może zapaść w letarg.

- Nie... – szepnął jedynie i czym prędzej udał się z Laumen do ojca.

Gdy dotarli na miejsce elfka chciała poczekać na zewnątrz, jednak Legolas się nie zgodził.

- Być może będę potrzebował twej pomocy – rzekł. Więc poszła za nim.

Thranduil leżał tak jak go tam zostawiła. Spoczywał na plecach, jakby obserwując gwiazdy wyszyte na baldachimie, ręce miał ułożone wzdłuż ciała, srebrne włosy rozrzucone były na poduszce. Oczy króla poruszały się pod powiekami tak, jakby o czymś śnił.

Legolas usiadł na brzegu łoża. Ujął delikatnie dłoń ojca. Była ciepła, trochę bardziej niż zwykle. Zmierzył puls, a on tylko wskazywał na to, iż śpi. Wszystko było w normie. Ucałował jego czoło.

- Laumeno, to co dzieje się z moim ojcem minie. Nie martw się. – Obydwoje odetchnęli z ulgą. – Widocznie szok psychiczny osłabiła jego organizm. Jeśli damy mu czas na odpoczynek i oswojenie się z zaistniałą sytuacją to obudzi się, gdy będzie na to gotowy.

- Nie wiedziałam, że znasz się na uzdrawianiu... – stwierdziła nieśmiało ale na jej twarzy zagościł lekki uśmiech.

- Kiedyś ojciec namówił mnie bym rozwijał również tę umiejętność. Miałem na to wystarczająco czasu. Jeszcze nigdy nie opuściłem królestwa – przyznał. – Ojciec mawiał, że przyjdzie na to czas. – Spojrzał na niego i odgarnął mu zbłąkane pasemko z twarzy. – Może kiedyś wyruszymy nawet razem w podróż... – zaśmiał się cicho jakby nie wierząc w to do końca.

*    *    *

Król wciąż śnił. Jego najbliżsi doradcy zostali poinformowani. Wspólnie ustalono, by nie niepokoić Królestwa. Zachowano to w tajemnicy. Radość spowodowana minionym świętem wciąż utrzymywała się w powietrzu, jednak już wszyscy wrócili do codziennego życia. Nie chcieli ich niepotrzebnie martwić. Więc tylko nieliczni znali prawdę, a i oni nie do końca całą. Jedynie Laumen i Legolas wiedzieli co się stało. Postanowili na zmianę czuwać przy królu. Przez cały czas czuwały również uzdrowicielki. Jedną z nich była Jasena, ta która zajmowała się również Laumen.

Minął tydzień odkąd Król zapadł w sen.

Kończyła się warta Legolasa i czekał on na przybycie elfki. Spóźniała się, więc pomyślał, iż coś ważnego ją zatrzymało. Otarł wilgotną ściereczką czoło ojca. Ostatnimi czasy śnią mu się koszmary. Poczuł jak dłoń zaciska się na jego.

- Ojcze – zawołał go cicho. – Słyszysz mnie? – Nie było odpowiedzi.

- Coś się stało książę? – Spytała zaniepokojona Jasena.

- Zacisnął dłoń. Myślałem, że się wybudza.

- Dajmy jeszcze królowi czas. Może odpocznij, będę przy nim. – Zaproponowała widząc zmartwienie księcia.

- Dziękuję. Posiedzę jeszcze trochę. Niedługo powinna przyjść Laumen. – Usłyszeli kroki za drzwiami – O wilku mowa. – Stwierdził Legolas.

Drzwi się otworzyły. Elf stojący w drzwiach z całą pewnością nią nie był. Jasne włosy były potargane i sterczały z nich gałązki. Krew sączyła się z rozcięcia na czole. Z brzucha sterczał sztylet. Oczy rzucały dzikie spojrzenie. Mieniły się czerwienią. Z gardła dobył się warkot. Po chwili zawył, gdy strzała przebiła mu udo.

Legolas nałożył kolejna strzałę na cięciwę i stanął między opętanym elfem o ojcem. Jasena gdzieś w cieniu za nim, z bronią w ręku, pilnowała króla. W korytarzu pojawili się wartownicy. Niektórzy z nich byli ranni inni wyglądali jakby dopiero dołączyli do pościgu. Nigdzie nie było Laumen.

Legolas, myśląc tylko o tym by odciągnąć opętanego od ojca, kolejnymi strzałami zmusił go do wycofania się w korytarz.

- Królu... – usłyszał to słowo na brzegach swojej świadomości, jednak po chwili ono znikło. Chciał jedynie zemścić się na tym kto zagroził jego ojcu.

Wycelował prosto w pierś, nim jednak zdążył strzelić znikąd pojawiła się Laumen. Powaliła wroga na ziemię i przygwoździła do podłogi. Równocześnie na ramieniu Legolasa spoczęła dłoń.

- Opuść łuk – polecił zachrypnięty głos. Zignorował go. – Opuść łuk – ponowił rozkaz tym razem naciskając bardziej. – Opuść łuk synu!

Z szokiem spojrzał za siebie. Odrzucił łuk w porę by podtrzymać chwiejącego się Thranduila.

- Ojcze? – spytał niepewnie bojąc się, że to sen.

- Nie martw się, już wszystko dobrze.

Laumen przekazała opętanego strażnika i podbiegła do nich.

- Miło króla znowu widzieć. – Uśmiechnęła się do niego serdecznie niemal zapominając o wszystkim. – Mam nadzieje, iż król wypoczął.

- Zdecydowanie wystarczająco. Dziękuję. Może pozwólmy posprzątać tu i wybierzemy się na spacer? – Zaproponował król.

- Z przyjemnością. – Odpowiedzieli równo Legolas i Laumen po czym obdarzyli się uśmiechem.

- Napiłbym się czegoś normalnego – stwierdził Thranduil – czuję się tak jakbym od tygodnia pił wyłącznie jakieś napary. Macie może ochotę na wino. Gdzieś powinienem mieć butelkę z Lóthlorien...

Postanowili odłożyć wszystkie ważne sprawy i tematy na następny dzień, gdyż uznali, że jeden dzień wolnego nikomu nie zaszkodzi a wręcz jedynie pomoże.

Udali się więc nad Jeziorko, gdzie wspólnie popijali wino nie przejmując się niczym.

-------------------------------------

Tak o to jest to rozdział 5 i nasze opowiadanie ma już niewiele ponad 11000 słów!

Dziękuje za dotychczasowe komentarze i ogólnie za czytanie. Jesteście wspaniali! W szczególności Ty, Sol Angelika. Sama nie miałabym tyle wytrwałości.

Następnego rozdziału można się spodziewać w tym miesiącu.

---

[1] Jeśli chodzi o elfów, i to czy mogą się upić czy też nie, to nie jestem pewna, która opcja jest prawdziwa. Ze względu na potrzeby opowiadania przyjmę wersję filmową (Hobbit) w ten sposób dając im tę możliwość.

[2] Hithir – imię jednego z wartowników. Oznacza „pełniący straż we mgle”.